zondag 27 november 2011

Barst

23.00 uur: Baby heeft koorts, woelt onrustig door het grote bed. De vader werkt over. De dokter zegt dat de moeder zich geen zorgen moet maken. Moeilijk. Een ziek kind, afwezige man en een huwelijk waarin de eerste barstjes zijn verschenen.
23.30 uur: De bel. De buurman, dronken en opdringerig. Hij dwingt haar naar boven, op bed, naast haar doodzieke kind. Haar moederinstinct krijgt de overhand. Ze slaat, schopt en zakt even later trillend, maar alleen, naast de voordeur in elkaar.

07.00 uur: Baby slaapt, rustig en koortsvrij. Zij is moe, verward en opgelucht tegelijk. De vader arriveert. Huilend vertelt zij haar verhaal. Hopend op troost, begrip, liefde. Maar de barstjes worden een onoverbrugbare kloof. Hij gelooft haar niet. Barst!

zaterdag 30 juli 2011

FF iets anders

Het is zomervakantie. Voor mij betekent dit lange avonden thuis en daarmee alle tijd om te twitteren. Zelfs tijd te over om de wekelijkse #FF eens op een andere manier te presenteren. Hieronder het resultaat van een korte, hevige tijdlijnvervuiling...

Het Twitterweekverslag
En weer was het een gezellige twitterweek verder waarin…
Zo, op naar volgende week.



Kijk goed en je ziet hem gluren. Hint: rechtboven regenpijp.

woensdag 1 juni 2011

Afgedankt

Ze was bijstandsmoeder. Op haar 45ste ingeruild voor een jonger exemplaar. Die actie zorgde voor grote paniek. Ze was zo afhankelijk. Van veel zaken had ze totaal geen kaas gegeten. Ze leerde girokaarten invullen, kreeg een flat en een deeltijdbaan.

En toen werd ze ziek. Ernstig ziek. Belandde in de bijstand en niet zoveel later in een verpleeghuis. De eerste maanden was de zorg goed. Tot er een nieuwe, hervormende directeur aangesteld werd. Zonder familie was zij in de laatste weken van haar leven niet meer buiten geweest.

Zeven jaar geleden is zij gestorven. Wij missen haar vreselijk en denken tegelijkertijd: Beter zo. Nu hoeft onze moeder die financiële uitkleedpartijen niet meer mee te maken. Dat had ze niet gered.

zaterdag 28 mei 2011

Uit het diepe (1/2)

De zon straalt. Badgasten krioelen onbekommerd over het strand. Als in een mierennest. Die ogenschijnlijke chaos heeft een hypnotiserende werking op haar onrustige geest.
Minutenlang staart ze omlaag. Veilig op het dakterras, twaalf hoog. Dit penthouse had haar thuis moeten worden. Maar de prijs die zij daar dagelijks voor betaalt is hoog.

Na een moeizaam huwelijk heeft hij haar opgeraapt. Haar hang naar liefde en luxe belonend en bespelend. Langzaam maar zeker werd zij de speelbal van zijn nukken en verloor zij haar identiteit.

Ze loopt naar de rand. Aarzelend. De zee is rustig maar golven van emotie overspoelen haar gedachten. Ze kan niet meer, wil niet meer. ‘Helena?’ Ze verstijft, draait zich langzaam om en glimlacht. Nog één keer.


Geplaatst door Leon za, juli 02, 2011 15:05:20
Prachtig.

zaterdag 21 mei 2011

Loslaten

Ze is verliefd. Zo verliefd op zijn lieve glimlach en die staalblauwe ogen die haar soms vragend, soms plagend aankijken. Samen verkennen zij het leven, leren van elkaar en bouwen aan zijn toekomst. Hij kan niet zonder haar.
Mooie momenten zijn dierbare herinneringen geworden. De verliefdheid is een diep houden van geworden. Ze zijn niet langer onafscheidelijk. Hij kan zonder haar.

Hij is verliefd. Zo verliefd op haar lieve glimlach en stralende ogen. Zij verkennen het leven, leren van elkaar en bouwen aan de toekomst. Samen gaan ze veel mooie momenten beleven.

Ze kijkt hen na, glimlacht. Even huppelt daar haar kleine, blije mannetje. Dan draait het stel zich om. Ze zwaait naar twee prachtige volwassenen en hoort: “Daag, mam.”