Herinnering

Vrijdag 6 november 2004. Ze is moe, heel erg moe. En niet alleen. Links van haar zit haar dochter. Deze kijkt bezorgd, maar praat op zachte toon met haar beide broers. Op het kleine bankje aan het voeteneinde hangt haar oudste zoon. Vlak ernaast haar jongste, ontspannen in de schommelstoel. Dat heeft ze goed gedaan, vindt ze. Drie mooie kinderen waar ze een fantastische band mee heeft en waar ze zo trots op is. Ze is blij met hun gezelschap.

Haar ogen worden zwaarder. Ze zou zo graag iets willen zeggen, maar het lukt haar niet. Ze luistert naar het gesprek en voelt in de luchtige conversatie een lichte spanning. Ze maken zich zorgen, denkt ze. Om haar, weet ze. Het heeft iets grappigs, want zij maakt zich nu juist zorgen om hen.

Ze voelt zich wegzakken. Het voelt alsof ze wordt opgepakt door een warme wolk. Ze ziet haar oudste zus binnenkomen. ‘Kom’, zegt zij zonder woorden. ‘Het is mooi geweest. Je mag nu mee.’ Ze aarzelt. Ze wil heel graag mee, maar zomaar weggaan... nee, nog niet.
Met moeite opent zij haar ogen. Het is even na middernacht. De kinderen kijken stil televisie. Midzomernachtdroom. Ze glimlacht en gaat met haar blik het kleine kringetje rond. Ze wil hen niet langer laten wachten. Morgen hebben zij hun eigen gezin om voor te zorgen. En voordat ze thuis zijn…

Ze sluit haar ogen. De vermoeidheid stroomt uit haar lichaam en ze ervaart een gelukzalig gevoel van rust. Haar oudste zus staat nu naast haar en pakt haar hand. ‘Kom nu, je dochter redt het wel. Net zei ze het nog tegen je: Mam, maak je geen zorgen om ons. Denk nu alleen aan jezelf.’ Het is waar. Het is tijd, tijd om zich over te geven aan de liefhebbende warmte.

Een jaar later
Daar komt ze. Haar dochter. Als altijd met een flinke bos tulpen en een vrolijke lach. Een lach die het verdriet niet kan verdoezelen. Het doet haar pijn dat zij dit niet kan wegnemen. Hoe graag zou ze haar meisje zeggen dat het goed met haar gaat. Pijn, droefheid, strijd, het is er niet meer. De bos bloemen wordt keurig aan haar voeten gezet en de lantaarn van een nieuw lichtje voorzien. Dag lieverd, dank je wel.

Jaren later
In korte tijd is er zoveel veranderd en toch eigenlijk niets. Ze heeft de pijn en het gemis nu echt achter zich kunnen laten. Soms, wanneer ze de tranen bij haar dochter voelt, heeft ze de kracht om haar te laten weten dat het goed met haar gaat. In dromen en daden. ‘Lieverd, mijn vader en zus zijn hier bij mij, samen met jouw twee kleine meisjes. Vergeet de pijn. Herinner je de leuke, lieve dingen. Ik ben eindelijk thuis.’ Het is goed zo.

Geplaatst door Marya wo, mei 09, 2012 18:55:45

Bedankt voor jullie lieve reacties. Doet mij goed.

Geplaatst door Carel di, februari 14, 2012 17:03:11

indrukwekkend ontroerend

Geplaatst door Ismaël wo, juni 08, 2011 10:37:19

Wat mooi, het raakt mij echt, ik krijg er kippenvel van, dank je........

Geplaatst door Diana di, april 12, 2011 09:15:48

Ontroerend. Dankjewel voor het delen.

Petrefact

't VerleiDing‘Hhuhm’. Met een diepe zucht strijkt ze in gedachten haar krullen uit haar gezicht. Verlangend richt zij haar blik op de in nevelen gehulde burcht voor haar. Ze kent het goed. Nog niet zo lang geleden zwierf zij door de gangen en beklom zij de wenteltrappen naar het adembenemende uitzicht. Ze denkt aan hem en voelt een traan van onderdrukt verlangen langs haar neus druppen.

Terwijl het om haar heen langzaam donker wordt, de vogels naar hun nestjes vertrekken en de kikkers in de gracht een laatste kwaak laten horen, mijmert zij verder. In gedachten warmt zij zich aan het liefdesvuurtje in haar hart. Zelfs in deze kilte laait het op. Wanneer zij hem ontwaart voelt zij zich verloren. Haar stem wil hem roepen, haar armen willen hem omhelzen, maar haar voeten weigeren.

Haar mateloos bewonderen en oneindig liefhebben hebben haar hier gebracht. Hier, aan de rand van de kasteeltuin waar overdag madeliefjes aan haar tenen kriebelen en vergeet-mij-nietjes in haar krullen kruipen. En ze weet, hij wacht. Geduldig. Eerdaags mag zij haar vleugels weer uitslaan. Ze weet precies wanneer. Zodra haar lieve vriendin Luna haar voeten voor de veertiende maal met goudgele stralen bestrooit.

Vannacht is het zover. Ongeduldig speurt zij de sterrenhemel af. Luna lacht en schuift langzaam voor een grijzende avondwolk. Twee ogen kijken hoopvol terug en twee voeten voelen de maanmagie tintelen. Voorzichtig krult zij haar tenen, schudt de verstening uit haar lijfje en vouwt haar vleugeltjes uit.

Voorzichtig nu. Stapje voor stapje zet zij haar voeten onwennig op het betoverende pad van de hervonden liefde. De zware poort kraakt. Nu vliegt zij hem in de armen. Zijn omhelzing sluit haar in welkome veiligheid. Ze is niet langer het versteende VerleiDing. Ze is thuis, bij hem. ‘Hhuhm’.

De Kwiekkikker, een inspiratie

De Kwiekkikker is een zeer zeldzame verschijning. Na jaren van transpiratie en frustratie, gevolgd door motivatie, is het gelukt om de genen van de blaaskrachtige tramtweeter en de knoestige kunstenaar te laten samensmelten. Het bijzonder geslaagde resultaat is fel, bijna oogverblindend oranje, van kleur en zo slim om het pad der zelfstandigen te volgen. Werken met de Kwiekkikker kan een onvergetelijke ervaring zijn zolang de opdrachtgever de volgende, simpele instructies volgt:

• Geef de Kwiekkikker creatief de ruimte

Een rasechte Kwiekkikker laat zich niet op zijn kop zitten, tenzij het de felbegeerde kroon op het werk betreft. Zorg dus voor creatieve vrijheid.

• Laat de Kwiekkikker zelf de werkplek bepalen

Dit zon- en warmteminnende soort levert het meest verrassende resultaat met een fris windje in de rug. Verbaas u dus niet wanneer er vanaf het Scheveningse strand of een Delfts terras concepten worden verzonden.

• Stippel geen pad uit

Het geëffende pad is niet voor de ijverige Kwiekkikker. Hij kiest praktisch altijd de weg der uitmuntendheid. Het ontbreken van een waardig vervoermiddel is daarbij zelfs een pluspunt. Hij raakt namelijk nimmer van de kaart.

• Verwacht veel

De Kwiekkikker ontleent zijn naam aan de vele, positieve karaktertrekken. Zoals rap, bijdehand, uitgeslapen, actief, vaardig, bij de pinken en, niet te vergeten, voor zessen klaar. Goed om te weten wanneer u nog dezelfde dag een wakker concept wenst.

• Niet voederen

Deze snelle jongen kan uitstekend voor zichzelf zorgen. Zo regelt hij zonder morren - geheel zelfstandig - ontbijt en lunch en ook in de dagelijkse behoefte aan cafeïne kan hij goed voorzien. Drinken doet hij onder werktijd niet. Tenzij het een ijskoud biertje is.
U ziet, de Kwiekkikker is allerminst veeleisend en kan ieder account aan. Hoewel hij soms wat hyper wordt van nieuwe uitdagingen is werken met de Kwiekkikker een zeldzaam prettige ervaring en meestal het begin van een lange, gelukkige relatie. Succes!

Deze inspiratie wordt u aangeboden door CopyKoppie. Ooit gekust door een pad maar nu lang en gelukkig levend met haar prins op de rode brommert.

Zomerstress

Zomer! Heerlijk het hoofd leegmaken, onbezorgd genieten van een welverdiende vakantie en eindelijk tijd voor partner en kids. Of toch niet? Krijg je van het woord alleen al een allergische reactie? Niet zo gek, want in de praktijk blijken hardwerkende ondernemers en loyale werknemers slechte vakantievierders. Behoor jij tot de groep die graag de touwtjes in handen houdt en wil weten wat er tijdens jouw afwezigheid op het bedrijf gebeurt? Lees de survivaltips!

Zoek een zorgzame, kindvriendelijke, goedgehumeurde look-a-like en stuur die mee op vakantie.

Als dat niet lukt, vertel je jouw collega’s voor vertrek dat ze altijd een beroep op je kunnen doen. Jij hebt hart voor de zaak en zonder jou draait het bedrijf niet door.

Boek vervolgens een vakantie op loopafstand van je werk.

Neem je laptop en zakelijke mobiel mee. En vergeet de opladers niet.

Zorg dat je elke dag lang genoeg alleen bent voor de dagelijkse mailcheck.

Begin vlak voor de vakantie een relatie met een collega en sms erop los.

Vergeet met opzet je bril, bloeddrukmeter of ander onmisbaar item. Je kunt dan even naar huis en ongestraft langs de zaak rijden.

Doe een gezellige kaft om je businessboek om ongestoord vakliteratuur te lezen.

Eet in het restaurant van het vakantiepark hetzelfde als in de bedrijfskantine.

Knip de broek van je driedelig grijs vlak boven de knie af en gebruik deze als zwembroek. Voelt lekker vertrouwd.

Stuur partner en/of kinderen zoveel mogelijk zonder jou op pad. Anders wennen ze er zo aan.

Huur een volkomen ongeschikte vakantiekracht in. Grote kans dat je volgende vakantieaanvraag ingekort of afgewezen wordt.

Je ziet, mogelijkheden te over. Of kies je toch voor een ontspannen vakantie om daarna volledig uitgerust aan de slag te kunnen? Beter idee.

Oma

Haar lange haar wappert achter haar aan. Tegen de wind in fietst zij naar haar favoriete ontmoetingsplek. Daar kan zij zijn wie zij wil, lachen om de grappen van haar team en genieten van een cappuccino of een drankje aan de bar. Ze is er, parkeert haar fiets en wandelt naar binnen.

Dit clubhuis is haar tweede thuis. Iedere zondagmiddag, jaar in, jaar uit. Zij ziet haar dames zitten en glimlacht. Natuurlijk, allemaal hevig in discussie over de tactiek voor de komende wedstrijd. Niet dat dit veteranenteam vaak wint. Welnee, het gaat hier vooral om gezelligheid en vriendschap.

Zij staat langs de lijn, is zelf door een blessure uitgeschakeld, maar aanmoedigen kan ze als de beste. Naast haar staat een van de mannen. Aan zijn hand een meisje van net twee jaar oud. ‘Kijk lieverd, daar loopt oma. Zwaai maar, daar gaat ze misschien beter van spelen.’

Ze schiet in de lach en ziet hoe het kleintje enthousiast zwaait naar een van de sporters. Tegelijkertijd voelt zij de aanwezigheid van de foto in haar tas. Oma, dat is zij ook. Alleen, ze heeft de baby nog niet gezien. De vader en moeder hebben ervoor gekozen om geen contact meer met haar te hebben. Het verdrietige gevolg van een al even treurige echtscheiding.

Het kleine meisje naast haar blijft vrolijk zwaaien en kijkt met grote ogen vol vertrouwen omhoog. ‘Oma’, zegt ze vragend. Ze slikt, tilt haar op en samen zwaaien ze naar de strompelende vijftiger die nog een poging doet om de bal te raken. De speelster struikelt, opa schiet in de lach, het meisje kijkt verbaasd en laat zich op de grond zetten. ‘Kom kleine meid, oma komt zo. Gaan wij samen met opa vast naar binnen.’ Ze pakt het kleine handje en leidt de peuter samen met haar opa naar het clubhuis.

Haar eigen kleindochter zal zij waarschijnlijk nooit zien, maar sommige dingen kunnen haar door niemand worden afgenomen. Het trotse gevoel van oma zijn en het gekreukelde fotootje in haar handtas.