Verslaafd

Hij speelt de hele dag door haar hoofd. Haar eerste gedachte is voor hem, haar laatste voor het slapengaan ook. Ze hoort hem roepen, in de verte en dichtbij. Ze ziet hem in haar dromen en in haar waken. Ze kan hem ruiken, zelfs proeven als zij goed haar best doet.  Ze sluit haar oren en haar ogen. Luistert niet, wil niet luisteren. Of is de verleiding  te groot?

Daar ligt hij. In al zijn glorie. Zo voor het grijpen. Haar hand beweegt zijn kant op. Hij glimt en verleidt. Zij biedt weerstand, strijdt,  wil niet toegeven maar laat zich versieren en denkt: ‘Dit is echt de laatste keer.’ In één beweging verdwijnt hij in haar mond:  die verrekte kersenbonbon.

Overvallen

De bel. Ze opent de voordeur en kijkt in de ogen van haar jeugdliefde.  Een bekende stem legt uit:  “Sorry hoor, voor dit onverwachte bezoek. Maar ik ben zo blij dat ik je gevonden heb. Vraag me al zolang af hoe het jou is vergaan de afgelopen 15 jaar.” Ze gaat hem voor naar binnen. “Kopje koffie?”  Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is zit hij daar. Aan haar keukentafel verhalend over hoe moeilijk hij het vond toen zij na hun schooltijd de relatie beëindigde en hoe het leven hem daarna niet meer wilde toelachen. “Kom even naast me zitten,” zegt hij zacht. Ze voelt zich schuldig, aarzelt en denkt:  ‘Nee, dat niet!’  Het is haar laatste gedachte.

De laatste keer

Ik stop met geloven dat beloften oprecht gemeend zijn.
Ik stop met denken dat afspraken nagekomen worden.
Ik stop met hardlopen voor zinloze zaken.
Ik stop met investeren in kansloze contacten.
Ik stop met wachten op antwoorden die niet komen.
Ik stop met hopen dat het kwartje valt.
Ik stop met altijd attent zijn.
Ik stop met initiatieven nemen.
Ik stop met vallen in bodemloze putten.
Ik stop met uitleggen, verwachten, verbazen en verwoorden.
Ik stop met trekken aan dat dode paard.
Ik stop ermee. Dit is de laatste keer.

Ik ben gestopt met denken dat ik dit alles kan.
Want die laatste keer zal nog lang op zich laten wachten.
Die allerlaatste keer, voor ik er echt mee stop.

Familiegeheim

29 is ze. En hij 35. Gelukkig samen. Toch ontbreekt er iets aan hun geluk. Kinderen. Na jaren tobben kiezen zij nu weloverwogen voor een onbekende donor. Hun kinderwens gaat kort daarop in vervulling. Zij is een geweldige moeder, hij een fantastische vader. Niemand kent hun kleine geheim.

62 is ze. En zij zijn 31 en 29. Zo verschillend en toch echte zussen. Twee prachtige meiden met een eigen gezin. Toch kennen zij nog altijd de waarheid niet. Kansen genoeg gehad, maar nooit was daar hét moment. Niet toen ze klein waren, niet in de puberteit, niet toen zij trouwden. En ze weet, niet wordt nooit. Zij is een geweldige oma, hij een fantastische opa. Niemand kent hun grote geheim.

Sleutel tot succes

Directiesecretaresse, mijn eerste baan bij een bedrijf waar mannen de cultuur bepaalden. Van de vrouwvriendelijke directeur kreeg ik direct het volste vertrouwen en de nodige verantwoordelijkheid. Niet slecht voor een jong dametje.
In die mannenwereld bleek ik al snel een succes. Zodra ik mijn kantoor verliet, stonden de mannen op de gang. Ik werd overladen met complimentjes en kreeg blozend veel aandacht. Zeker wanneer ik de directeur voor de zoveelste maal van koffie ging voorzien, was het een drukte van belang bij de koffieautomaat.

Dankzij opmerkingen als ‘Wat doe jij dat goed, meisje’ en ‘Lieverd, doe mij een bakkie’ begreep ik dat de directeur mij de sleutel tot succes in handen had gegeven. Die van het verse kopje koffie. Gratis.